Με μια ματιά

Εκατομμύρια χρόνια πριν από την εποχή μας, ο Κορινθιακός κόλπος ήταν μια γλυφή λίμνη, που κατόπιν γεωλογικών μεταβολών, ενώθηκε με τη θάλασσα στο στενό του Ρίου- Αντίρριου. Περί την ίδια εποχή, ξεπρόβαλλαν από τα βάθη του Κορινθιακού και οι βόρειες ακτές της Πελοποννήσου. Ύστερα από άλλες πιο μικρές γεωλογικές ανακατατάξεις, σταδιακές καταστροφές και αλλοιώσεις των πετρωμάτων και άλλων στρωμάτων των ευρύτερων ορεινών όγκων, δημιουργήθηκαν οι σημερινές πανέμορφες πεδιάδες της Αιγιάλειας με τις μεταξένιες ακτές τους. Παράλληλα, η φυτική και ζωική ανάπτυξη επιτρέπουν την έναρξη της εγκατάστασης των πρώτων νέων κατοίκων.

Οι μύθοι γύρω από την ονομασία της περιοχής ποικίλλουν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομα πηγάζει από την έντονη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής (αΐσσω= σείομαι, κινούμαι ορμητικά). Μήπως πήρε το επίθετο του θεού Ποσειδώνα (Αιγ= θεός των κυμάτων) που λατρευόταν στα παράλια, καθώς είχε το χαρακτηριστικό να προκαλεί τα κύματα και να σείει και τις ακτές; Μήπως ο Δίας ερωτεύτηκε στο Αίγιο την Αιγιώτισσα Φθία, την οποία κατέκτησε μεταμορφωμένος σε περιστέρι;

Η επικρατέστερη πάντως εκδοχή θέλει η περιοχή της Αιγιάλειας να οφείλει την ονομασία της στην μυθολογία και στον γιό του Βασιλιά του Άργους Ινάχου, Αιγιαλεύς, που δημιούργησε το βασίλειο της Αιγιάλειας. Η ονομασία, κατά τον Στράβωνα, προήλθε από την ιερή «αίγα» που έθρεψε τον Δία στη βρεφική του ηλικία, ο οποίος θέλοντας να αποφύγει τη μανία του πατέρα του Κρόνου -που έτρωγε τα παιδιά του- κατέφυγε εκεί. Σταδιακά λοιπόν, ο Δίας από αυτό το γεγονός απέκτησε το επίθετο «αίγειος» ή «αίγιος», και τελικά η προσωνυμία του αποτέλεσε τοπωνύμιο (Αίγειον ή Αίγιον).

Η μεσαιωνική ονομασία του Αιγίου είναι «Βοστίτσα», σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη του Γερμανού Ernst Curtius (1852), και σημαίνει “κηπούπολη”. Σήμερα, ο κάτοικος του Αιγίου ονομάζεται Αιγιώτης και οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Αιγιάλειας, Αιγιαλείς.