Η Δημοτική Ενότητα Ερινεού βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του νομού Αχαΐας μεταξύ των πολεοδομικών συγκροτημάτων Πάτρας – Αιγίου, αποτελώντας τον ενδιάμεσο κρίκο επικοινωνιών και συγκοινωνιών. Απέχει 16χλμ. από το Αίγιο και 28χλμ. από την Πάτρα και εκτείνεται από τις όμορφες παραλίες του Λαμπιρίου και της Μπούκας έως τους πρόποδες του Παναχαϊκού όρους.
Το έδαφος της Δημοτικής Ενότητας Ερινεού διασχίζεται από τον ποταμό Φοίνικα και συγκεντρώνει διάφορα χαρακτηριστικά. Συγκεκριμένα, στη νότια πλευρά της διαθέτει ορεινές και ημιορεινές περιοχές, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να έχουν αναπτύξει γεωργικές δραστηριότητες και να ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα. Καθώς λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ασχολείται με την αγροτική εκμετάλλευση και την κτηνοτροφία, τα προϊόντα της περιοχής, όπως η κορινθιακή σταφίδα, το ελαιόλαδο και το κρασί, είναι ιδιαίτερα γνωστά. Αντιθέτως, στα βόρεια και στα δυτικά υπάρχουν πεδινές και παραθαλάσσιες περιοχές, έτσι έχει αναπτυχθεί σημαντικά ο τριτογενής τομέας και η ενασχόληση με τις τουριστικές δραστηριότητες.
Η περιοχή έχει επίσης μεγάλη ιστορική και αρχαιολογική σημασία, καθώς στην παραλιακή της ζώνη βρισκόταν το λιμάνι των αρχαίων Ρυπών, ενώ ευρήματα της πόλης των Ρυπών έχουν εντοπιστεί στις Καμάρες και στο Σαλμενίκο. Σε μικρή απόσταση από τις Καμάρες βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός Λαμπίρι, όπου λειτουργεί το «Κτήμα Παναγιωτόπουλου», ένας χώρος που φιλοξενεί εκδηλώσεις, γάμους και βαπτίσεις.
Κατευθυνόμενοι προς τις ημιορεινές περιοχές του τόπου συναντάμε τη γραφική Ζήρια, ένα όμορφο και παραδοσιακό χωριό με αμπέλια και σταφίδες, και το Σαλμενίκο, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του Παναχαϊκού ανάμεσα σε τρία ποτάμια και είναι γνωστό για το Κάστρο της Ωριάς, που αποτελεί το τελευταίο κάστρο που έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Επιπλέον, στο Νέο Ερινεό έχουμε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στην παλιά αγορά και να δούμε τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό και τα πετρόκτιστα εκκλησάκια του Αγ. Χαράλαμπου και της Αγ. Βαρβάρας.
