Από τα μεγαλύτερα και από τα πιο φανταστικά αρχοντικά του Αιγίου, σχεδιασμένο από τον Αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο (1818-1875), το οποίο κτίστηκε και ολοκληρώθηκε το 1860. Οικία του Παναγιώτη Χρυσικού- Φιλοσοφόπουλου, χρυσοχόου και εμπόρου. Οι γιοί του, Σωτήριος και Νικόλαος γεννήθηκαν στο Αίγιο. Ο Σωτήριος, όντας δραστήριος έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταφιδέμπορες, έχοντας στην ιδιοκτησία του και δικά του ιστιοφόρα.
Ως μέτοχος καϊκιών του Γαλαξιδίου, μετέφερε σταφίδα από όλα τα παραθαλάσσια χωριά της Αιγιάλειας και της Κορίνθου στις αποθήκες που διέθετε στο Λαμπίρι. Εκεί, γινόταν η ανάλογη διαδικασία επεξεργασίας της σταφίδας και ακολουθούσε η εξαγωγή της στο εξωτερικό. Κατάφερε να γίνει ο πλουσιότερος επιχειρηματίας στην Πελοπόννησο και να έχει ιδιόκτητο σκάφος. Στο Αίγιο, ο Σωτήρης παντρεύτηκε την Αικατερίνη Πετμεζά, κόρη του Βασιλείου Πετμεζά, αγωνιστή του ’21.
Το οικοδόμημα είναι μνημειακό και παρουσιάζει σπουδαία ποιότητα στην κατασκευή του, καθώς και επίσης διαθέτει και άψογη αισθητική. Το «Παναγιωτοπουλέικο», είναι το μοναδικό τριώροφο νεοκλασικό κτίριο στο Αίγιο. Η εξωτερική του όψη -σχεδόν δωρική- προσδίδει μια αυστηρή σοβαρότητα και ταυτίζεται με την κλασική περίοδο της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, στην οποία ανήκει. Ένα οικοδόμημα τριώροφο κυβόσχημο, παρουσιάζει αυστηρότητα σε κάθε λειτουργικό και διακοσμητικό στοιχείο. Η εξώπορτα, τα μπαλκόνια, τα παράθυρα, ο ζωγραφικός διάκοσμος στις οροφές, τα έπιπλα του αρχοντικού, θα μπορούσαν να αποτελούν μεμονωμένα καλλιτεχνικά έργα. Το 1859 κλήθηκαν Ιταλοί καλλιτέχνες να διακοσμήσουν το κτίριο.
Η μία εκδοχή θέλει τους καλλιτέχνες να προέρχονταν από την ιταλική παροικία της Πάτρας και η δεύτερη εκδοχή πιστεύει ότι αυτοί που εργάστηκαν ήταν μεταξύ εκείνων που επιμελήθηκαν τη διακόσμηση των Παλαιών Ανακτόρων στη σημερινή Βουλή. Ειδικοί τεχνίτες επιμελήθηκαν τα πολυτελέστατα έπιπλα του αρχοντικού, κατασκευασμένα από σκαλιστό ξύλο, αγγίζοντας το Παριζιάνικο στυλ. Πανάκριβοι τάπητες, αγάλματα και διάφορα αντικείμενα τεράστιας αξίας, τα οποία έφεραν από την Ευρώπη.
Το κτίριο είναι αρκετά συνδεδεμένο με την πολιτική, την πολιτισμική και την κοινωνική ζωή του Αιγίου. Στο αρχοντικό αυτό, δείπνησαν ο Βασιλιάς Γεώργιος με την Όλγα, όταν επισκέφθηκαν το Μέγα Σπήλαιο και την Αγία Λαύρα. Παράλληλα, από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου έβγαλαν λόγο οι Δημήτριος Γούναρης, Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο Θρασύβουλος Πετμεζάς, φίλοι των Παναγιωτόπουλων και του Λαϊκού- Αντιβενιζελικού κόμματος.
Η εξωτερική πόρτα του κτιρίου κατείχε εξέχουσα θέση ανάμεσα στις πόρτες των νεοκλασικών του Αιγίου. Η αναγεννησιακού τύπου μαρμάρινη πόρτα, με τα κύματα και τις αυλακώσεις αγκαλιάζει την κεντρική είσοδο και συμπληρώνεται με τα μαρμάρινα φουρούσια του κεντρκού μπαλκονιού. Αυτοτελές γλυπτό, αποτελεί το ιχθυόμορφο ρόπτρο της δίφυλλης κεντρικής πόρτας, η οποία είναι χαρακτηριστική μόνο στο συγκεκριμένο αρχοντικό. Στις τέσσερις εξωτερικές προσόψεις του κτιρίου, μπορεί κανείς να παρατηρήσει την ποικιλία και τις εναλλαγές στις μαρμάρινες διακοσμήσεις.
Ακολουθώντας τους κανόνες της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, το κτίσμα καλλωπίζεται με βαριά αισθητικά και πλαστικά στοιχεία στο ισόγειο και τον πρώτο όροφο, ενώ στο δεύτερο όροφο ο διάκοσμος είναι λιτός, προκειμένου –ως ενιαίο σύνολο- το οικοδόμημα να χαρίζει ένα ανάλαφρο αίσθημα. Μπαίνοντας στην κεντρική είσοδο (οδός Μητροπόλεως), ο επισκέπτης θα αντικρίσει έναν προθάλαμο και την κεντρική σκάλα που οδηγεί στους επάνω ορόφους. Θα εντυπωσιαστεί από την εσωτερική επιβλητικότητα του κτιρίου και θα κυριευθούν από μυστήριο για τη συνέχεια στους άλλους ορόφους.
Υπάρχουν δυο κολώνες με ραβδώσεις, οι οποες έχουν δωρική στέψη, χωρίς βάση, οι οποίες βρίσκονται στην αρχή της σκάλας και στηρίζουν το δεύτερο όροφο. Χρυσοί αστερίσκοι, τοποθετημένοι σε γαλανό κάμπο, ζωγραφισμένοι μέσα σε κάναβο από παραλληλόγραμμα φατνώματα κοσμούν την οροφή. Στον πρώτο όροφο, που είναι και το πιο σημαντικό τμήμα, κυριαρχούν δυο σαλόνια, ένα μεγάλο κι ένα μικρό. Και τα δυο είναι διακοσμημένα στις οροφές με κυκλικό σχέδιο.
Ιδιαιτερότητα παρουσιάζει η οροφή του κεντρικού σαλονιού, πρόκειται για ένα σιέλ φόντο εγγεγραμμένο μέσα σε σχήμα ροτόντας, μπροστά από το οποία παρουσιάζεται η μορφή της Ελλάδας γαλανόλευκη, απελευθερωμένη από τα δεσμά της σκλαβιάς, η οποία περιτριγυρίζεται από τέσσερις γυναικείες μορφές, οι οποίες συμβολίζουν τις Τέχνες: τη Γλυπτική, την Αρχιτεκτονική, τη Μουσική και τη Ζωγραφική. Στο δεύτερο σαλόνι, η οροφή έχει τη μορφή ανοιχτής βεντάλιας.
Ύστερα από το θάνατο του Σωτ. Παναγιωτόπουλου (1910-1982), το Μέγαρο δέχτηκε μεγάλη καταστροφή, όλα τα έπιπλα και οι πίνακες απομακρύνθηκαν, όπως και όλα τα διακοσμητικά αντικείμενα που είχε. Σήμερα, ο χώρος έχει δεχθεί συντήρηση, είναι επισκέψιμος και λειτουργεί με προτροπή του Δήμου ως χώρος φιλοξενίας μεγάλων εκθέσεων και εκδηλώσεων.
